อ่านได้ทุกคน · ไม่ต้องล็อกอิน
1+1 = ความเป็นไปได้ที่ไม่มีขีดจำกัด

พลังของคำว่าทีม จะสามารถทำให้เราไปได้ไกลขนาดไหน คำตอบคือ ไม่มีขีดจำกัด ฟังดูอาจจะรู้สึกว่าโอเวอร์ แต่หากเราลองไปไล่ดูในองค์กรที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่องค์กรที่เคยเปลี่ยนคำว่าเป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นคำว่า เป็นไปได้ เราจะพบว่า เบื้องหลังของความสำเร็จเหล่านั้นคือ ทีมเวิร์คสำหรับในชีวิตส่วนตัวของเราก็เช่นกัน ในตอนนี้เราจะมาเรียนรู้ผ่านเรื่องราวของชายสองคน ซึ่งหากพวกเขาแยกกันอยู่ คงแทบทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้ จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว เพราะหนึ่งในนั้น “ทำอะไรไม่ได้เลย” นี่คือเรื่องราวของดิคและริค สองพ่อลูกตระกูลฮอยท์
ผู้ที่สร้างตำนานสุดประทับใจให้กับคนทั้งโลกมาแล้วริค ผู้เป็นลูก เขาเกิดมาพร้อมกับความผิดปกติเนื่องจากสายรกพันรัดคอเขาตอนกำลังจะคลอดออกมา นั่นทำให้สมองของเขาขาดอากาศหายใจไปพักหนึ่ง เขายังมีชีวิตและเติบโตมาได้แบบที่เรามักเรียกกันว่าเป็น “เจ้าชายผัก” คือ ไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้เลยมีก็เพียงลมหายใจกับชีพจรที่เต้นอยู่เท่านั้นที่พอจะเป็นหลักฐานให้ทุกคนรับรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หมอแนะนำให้ครอบครัวฮอยท์ทำใจแล้วปล่อยให้ริคจากไป แต่เมื่อดิคและภรรยาได้มองเข้าไปในดวงตาของริคแล้ว พวกเขารับรู้ได้ด้วยหัวใจว่า พวกเขายังมีความหวัง เขาตัดสินใจพาริคกลับมาบ้าน
แล้วเลี้ยงดูเหมือนเป็นเด็กปกติคนหนึ่ง ริคโตขึ้นมาจากการเลี้ยงดูด้วยความรักของครอบครัว พวกเขาเหมือนสื่อสารกันได้ผ่านทางหัวใจ แต่อย่างไรก็ดี ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ แล้วริคต้องการสื่อสารอะไรกันแน่จนกระทั่งวันหนึ่ง มีนักศึกษามหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งได้มาช่วยกันประดิษฐ์อุปกรณ์ให้กับริคพวกเขาตั้งชื่อมันว่า เครื่องจักรแห่งความหวัง (The Hope Machine) เครื่องจักรที่อาศัยการขยับหัวของริคเพื่อบังคับคีย์บอร์ดให้พิมพ์ออกมาเป็นคำได้ ในคืนวันที่เครื่องจักรแห่งความหวังนั้นถูกติดตั้งให้ริคใช้นั้น ทุกคนต่างก็ลุ้นกันว่า ริคจะพิมพ์คำว่าอะไรเพื่อสื่อสารกับครอบครัวเป็นคำแรก จะพิมพ์ว่า
“สวัสดีครับ คุณแม่” หรือ “สวัสดีครับ คุณพ่อ” แต่แล้วทุกคนก็ต้องประหลาดใจเพราะทายผิดกันทั้งหมด คำแรกที่ริคพิมพ์ออกมา คือคำว่า “Go Bruins” แม้จะเป็นคำที่แปลก แต่ดิคก็เข้าใจได้ทันที เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาพึ่งดูรายการทีวีด้วยกัน แล้วในทีวีก็พูดถึงรายการวิ่งการกุศลเพื่อช่วยเหลือคนพิการ ดิคเข้าใจได้ทันทีว่า ลูกของเขาอยากให้พาไปวิ่งในรายการนั้นในวันนั้น ดิค ผู้เป็นพ่อ อายุ 40 ปี เขารับราชการทหาร เขาไม่ใช่นักกีฬาวิ่ง เขาเคยแค่วิ่งเพื่อลดน้ำหนักเท่านั้น แต่ทันทีที่รู้ว่าริคต้องการสิ่งนั้น ดิครีบพัฒนารถเข็นใหม่ขึ้นมาเพื่อให้เขาสามารถพาริคออกไปวิ่งได้อย่างที่ริคต้องการ
พวกเขาลงแข่งในรายการนั้นจริงๆและก็ได้เข้าเส้นชัยตามที่ตั้งใจไว้ ในคืนนั้นริคพิมพ์ข้อความบอกดิคว่า “เมื่อเวลาที่ได้ออกไปวิ่ง เขารู้สึกเหมือนความพิการในตัวเขามันหายไปเลย” และประโยคนั้นเองที่เปลี่ยนความหมายในการมีชีวิตอยู่ของดิคไปตลอดกาล หลังจากนั้นทั้งดิคและริคก็เข้าร่วมการแข่งขันวิ่งรายการที่มีระยะทางไกลขึ้น และใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาตัดสินใจสมัครเข้าร่วมบอสตันมาราธอน ซึ่งแน่นอนว่า พวกเขาสามารถเข้าเส้นชัยได้สำเร็จแล้วความท้าทายครั้งใหม่ก็มาถึง เมื่อพวกเขาได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการแข่งขันไตรกีฬา และตัดสินใจสมัครเข้าร่วมการแข่งขัน ดิค ในวัย 49 ปี
ที่ว่ายน้ำและขี่จักรยานไม่เป็นด้วยซ้ำตัดสินใจพาลูกที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ไปสมัครลงแข่งไตรกีฬา รายการที่หินที่สุดในโลกอย่าง ไอรอนแมน ซึ่งผู้เข้าแข่งขันจะต้องว่ายน้ำเป็นระยะทาง 3.8 กม. ขี่จักรยานอีก 180 กม. ตามด้วยการวิ่งแบบมาราธอนอีก 42.2 กม.
ดิคติดต่อคณะกรรมการไตรกีฬาขออนุญาตใช้กติกาพิเศษ ซึ่งไม่ได้ทำให้ดิคได้เปรียบขึ้นแต่อย่างใด แถมยังทำให้ดิคต้องเหนื่อยกว่านักกีฬาคนอื่นอีกหลายเท่า ดิคขอว่ายน้ำโดยการลากเรือยางที่มีริคนั่งอยู่ไปด้วย ขอขี่จักรยานที่ดัดแปลงพิเศษให้ริคนั่งไปข้างหน้าด้วย และขอวิ่งโดยเข็นรถของริคไปด้วย !!! ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “เป็นไปไม่ได้” เพราะเอาจริงๆ แค่การลงแข่งในรายการนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ชายอายุ 49 คนนี้จะทำได้อยู่แล้ว นี่ยังพ่วงด้วยลูกที่ทำอะไรไม่ได้เลยไปอีกคนหนึ่งด้วย มันไม่มีคำอื่นที่จะใช้ได้เลยจริงๆ นอกจากคำว่า “เป็นไปไม่ได้”
และนั่นเองทำให้เกิดตำนานที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาบนโลกใบนี้ ตำนานที่เกิดจากการทำลายคำว่า “เป็นไปไม่ได้” ลงอย่างราบคาบ ดิคและริค ได้เข้าร่วมการแข่งขัน พวกเขาสามารถแข่งขันจนจบและเข้าเส้นชัยได้ในที่สุด !!! ถึงตรงนี้หลายคนอาจทึ่งในพลังกายและพลังใจของดิคผู้เป็นพ่อ ที่สามารถแข่งขันจนจบได้แต่เมื่อนักข่าวไปสัมภาษณ์ดิคว่าดิคทำได้อย่างไรทั้งที่มีภาระต้องพาริคไปด้วยตลอดทั้งรายการแบบนี้ คำตอบของดิคกลับเป็นคำตอบที่ทุกคนไม่คาดคิดมาก่อนดิคตอบว่า “เขาเข้าเส้นชัยได้เพราะริค” ตลอดทั้งการแข่งขันมีหลายช่วงมากๆ ที่เขาเหนื่อยจนแทบจะถอดใจล้มเลิกการแข่งขัน เขาสงสัยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
คิดอะไรอยู่ทำไมถึงต้องมาทรมานตัวเองขนาดนี้ เขารู้สึกว่าว่ายต่อไปไม่ไหว ปั่นต่อไปไม่ได้ วิ่งก้าวต่อไปไม่ออก แต่ทันทีที่เขาหันไปมองที่ริค เขาก็รู้ตัวทันทีว่าเขากำลังทำเพื่ออะไรและเพื่อใครดิคตอบว่า “ริคคือคนที่เป็นผู้ที่เข้าแข่งขันตัวจริง เขาเพียงแค่ให้ริคยืมแขนขาในการแข่งขันเท่านั้น” นี่คือความสำเร็จที่เกิดจากการที่พวกเขามีกันและกัน เพียงแค่ดิคหนึ่งคนกับริคอีกหนึ่งคน ก็สามารถทำให้ชายธรรมดาคนหนึ่งกับลูกที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่ง สามารถเข้าเส้นชัยในรายการที่นักกีฬาตัวจริงจำนวนมากยังไม่กล้าไปลงแข่งเลยและนี่แหละคือพลังของคำว่า “ทีม”
ซึ่งเมื่อคุณสามารถสร้างทีมที่รวมใจกันเป็นหนึ่ง ต่างคนต่างมอบสิ่งที่ดีที่สุดของตัวเองออกมาเพื่อทีมอย่างเต็มที่ เมื่อนั้นแหละที่ทุกความเป็นไปไม่ได้จะถูกพังทลายลง 1+1 = ความเป็นไปได้ที่ไม่มีขีดจำกัด
