← กลับคลังความรู้สาธารณะ

อ่านได้ทุกคน · ไม่ต้องล็อกอิน

ประสานงาน ไม่ใช่ ประสานงา

หญิงสาวหมุนชิ้นส่วนที่หันสวนกันให้เชื่อมเป็นทางเดินงานที่ราบรื่น

บทบาทหนึ่งที่สำคัญของผู้นำ คือ การเชื่อมโยงเครือข่าย หรือบางคนอาจเรียกว่าเป็นการประสานสิบทิศ เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของโลกที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงในแทบทุกมิติ การจะเรียนรู้ฝึกฝนพัฒนาทีมงานของเราให้สามารถขึ้นไปยืนหนึ่งได้ทุกเรื่องจึงเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ผู้นำยุคใหม่จึงจำเป็นที่จะต้องมี Collaborative Mindset หรือกรอบความคิดที่มุ่งเน้นความร่วมมือกัน ทั้งการร่วมมือภายในองค์กร คือร่วมมือกับหัวหน้า ร่วมมือกับลูกน้อง ร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน (ไม่ใช่ต่างคนต่างทำงานของใครของมัน) และยังต้องร่วมมือกับภายนอกองค์กรด้วย คือ ร่วมมือกับซัพพลายเออร์

(ไม่ใช่แค่ซื้อของจากเขา) และร่วมมือกับลูกค้า (ไม่ใช่แค่ขายของให้เขา) ด้วย และมากไปกว่านั้นอีก เรายังสามารถร่วมมือกับคู่แข่งของเราได้ด้วยบ่อยครั้งที่เราคิดว่าคนที่ทำธุรกิจเหมือนกับเราเป็นคู่แข่งของเรา จึงมุ่งหน้าเอาชนะกัน ใช้กลยุทธ์ทำลายล้างเพื่อให้เหลือเราเพียงเจ้าเดียว วิธีคิดแบบนี้ ใช้ไม่ได้อีกแล้วในยุคสมัยนี้ยุคนี้เป็นยุคที่คนที่ทำธุรกิจเดียวกัน สามารถมาร่วมมือกันทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ทุกฝ่ายชนะ (All-win solution) ได้ ร่วมกันพัฒนาเทคโนโลยีอะไรบางอย่าง เพื่อประหยัดต้นทุนและเพิ่มความเป็นไปได้ ร่วมกันสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องให้ตลาด เพื่อขยายตลาดให้ใหญ่ขึ้น

ทุกคนก็มียอดขายมากขึ้น ร่วมกันกำหนดราคาที่เหมาะสม ที่ผู้ประกอบการก็อยู่รอดได้อย่างมีกำไร ไม่ต้องแข่งกันตัดราคาจนเจ๊งไปตามๆ กัน แต่ก็เป็นราคาที่สมเหตุสมผล ไม่ได้เอาเปรียบลูกค้าแต่อย่างใดย้อนกลับมาดูภายในองค์กรของเรา ถ้าวันนี้เราเที่ยวมองใครที่ไม่ใช่กลุ่มของเรา ทีมของเรา แผนกของเรา ฝ่ายของเรา ว่าเป็นศัตรูไปเสียหมด เราก็จะมุ่งแต่ต่อสู้ทำลายล้างสุดท้ายก็เสียหายกันหมด ไม่เป็นประโยชน์กับใครเลย ลองปรับมุมคิด การทำธุรกิจของเราใช้ Collaborative Mindset สร้างวิธีการทำงานใหม่ สร้างชุมชนใหม่ เป้าหมายคือ All Win ทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องชนะ เชื่อได้เลยครับ ว่า

คุณจะได้เห็นความแตกต่างที่เกิดขึ้นกับธุรกิจและหน้าที่การทำงานของคุณ แบบหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวเอาจริงๆ บางครั้งความขัดแย้งภายในองค์กรที่เรากำลังเผชิญอยู่ ก็อาจไม่ใช่ความขัดแย้งที่แท้จริง เป็นเพียงแค่ความดื้อรั้นจะเอาชนะกันให้ได้เท่านั้น เราเป็นเหมือนลาในภาพนี้ ที่ถูกผูกติดกันเอาไว้ ต่างฝ่ายต่างก็มีเป้าหมายชัดเจนคืออยากกินหญ้ากองที่ตัวเองเล็งอยู่ จึงมุ่งมั่นเดินไปที่กองหญ้านั้นโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะคิดอย่างไร แล้วก็พบว่าตัวเองเดินไปกินหญ้าไม่ได้เพราะโดนอีกฝ่ายดึงรั้งเอาไว้ พอโดนรั้งเราก็หงุดหงิด

เราไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องมาขัดขวางเราจากการทำเป้าหมายของเราให้สำเร็จด้วย แล้วเราก็จะออกแรงดึงมากขึ้น อีกฝั่งก็จะออกแรงมากขึ้นด้วยเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างฉุดกระชากกันไปมา กว่าจะรู้ตัวจากความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นมาเล็กน้อยก็จะค่อยๆ กลายเป็นความโกรธ แล้วก็กลายเป็นความเกลียดในที่สุด ทั้งที่ความเป็นจริง ไม่มีใครทำอะไรผิดเลย หรือจะพูดอีกมุมก็ได้ว่า ต่างฝ่ายต่างก็ผิดเท่าๆ กัน ผิดที่เอาแต่ดึงดัน ผิดที่คิดแต่จะเอาชนะ ทั้งที่จริงๆ ควรจะฉุกคิดได้ตั้งแต่แรกว่า อีกฝ่ายรั้งเราเอาไว้แสดงว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่เลย แค่ต่างฝ่ายต่างวางทิฐิของตัวเองลง หยุดดื้อ หยุดคิดจะเอาชนะ

แล้วกลับมานั่งคุยกัน เราก็จะรู้ได้เลยว่าปัญหามันไม่ได้ยากและไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น เหมือนลาสองตัวนี้ที่หันมาคุยกัน แล้วก็พบว่า แค่สลับกันไปกินหญ้ากองใดกองหนึ่งก่อน สุดท้ายทั้งสองตัวก็ได้กินหญ้าสมใจนั่นเอง

การมุ่งมั่นพยายามให้ได้ในสิ่งที่เราต้องการ เพราะเชื่อมั่นว่านั่นจะทำให้องค์กรได้รับประโยชน์สูงสุดเป็นความคิดที่น่ากลัวที่สุดสำหรับการประสานงาน เพราะในความเป็นจริงทุกคนต่างก็กำลังทำเพื่อองค์กรตามบทบาทหน้าที่ที่แตกต่างกันอยู่ การคิดแบบให้ทุกคนชนะ หรือ All-Win Mindset ช่วยกันหาสิ่งที่จะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายจึงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้องค์กรชนะอย่างแท้จริง

ดูบทความทั้งหมด →