อ่านได้ทุกคน · ไม่ต้องล็อกอิน
ไม่ล้มเลิกก็ไม่ล้มเหลว เพราะชีวิตจริงคือการวิ่งมาราธอน

คุณเคยได้รับมอบหมายภารกิจที่สำคัญมากๆ ทั้งที่คุณไม่คุ้นเคยกับเรื่องนั้นเลย และยังต้องทำภารกิจนั้นในสถานการณ์ที่ส่งผลเสียต่อตัวคุณอย่างมากได้หรือไม่ เรื่องราวแรกที่ขอหยิบมาให้ทุกคนได้เรียนรู้ เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นเรื่องราวสุดประทับใจที่สุดในกีฬาโอลิมปิก เรื่องราวของ Gabriela Andersen-Schiess หรือ Gaby ครูสอนสกีชาวสวิตเซอร์แลนด์ ที่อยู่ดีๆ ก็ต้องกลายมาเป็นตัวแทนของประเทศลงแข่งฟูลมาราธอนหญิงที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรก ในโอลิมปิกปี 1984 ทั้งที่ตัวเองไม่มีความพร้อมเลย Gaby ไม่ใช่นักวิ่งมาราธอน เขาไม่ใช่นักวิ่งด้วยซ้ำ
เขาเป็นนักกีฬาก็จริงแต่เป็นนักกีฬาสกีและในวันที่เขาได้เป็นตัวแทนประเทศลงแข่งในโอลิมปิกนั้น เขามีอายุถึง 39 ปีแล้วด้วย
นอกจากความไม่พร้อมของสภาพร่างกายแล้ว สภาพอากาศในการแข่งขันก็ไม่เป็นใจด้วย Gaby ต้องลงแข่งขันในวันที่อุณหภูมิสูงถึง 32 oC ค่อนข้างสูงสำหรับนักกีฬาทุกคนอยู่แล้วยิ่งกับ Gaby ที่ปกติเขาใช้ชีวิตเป็นครูสอนสกี อยู่แต่กับภูเขาและหิมะ อากาศในวันนั้นจึงถือว่าเป็นปัญหาใหญ่สำหรับ Gaby มากกว่าคนอื่นๆ ประกอบกับกติกาในปีนั้นได้กำหนดจำนวนจุดให้น้ำนักกีฬาไว้เพียง 5 จุด นอกจากน้ำที่อยู่ใน 5 เต๊นท์นั้น นักกีฬาไม่ได้รับอนุญาตให้รับน้ำจากที่ใดเลย แล้วปัญหาใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อ Gaby พลาดการรับน้ำจากเต๊นท์ที่ 5 ไป
อาจจะเป็นด้วยความเหนื่อยและการพยายามโฟกัสไปที่เส้นชัยมากเกินไปหรืออาจเป็นเพราะเหตุผลอะไรที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่ทราบ แต่ความผิดพลาดนั้นก็ทำให้ Gaby ต้องวิ่งต่อไปด้วยสภาพร่างกายที่แสดงอาการของคนขาดน้ำขั้นรุนแรงจนทุกคนในสนามเห็นได้ อย่างชัดเจน ทีมโค้ช ทีมจัดงาน รวมไปถึงทีมแพทย์ เมื่อได้เห็นอาการของ Gaby ทุกคนต่างก็พร้อมพุ่งเข้าชาร์จทันทีเพื่อช่วยเหลือเขา แต่เขากลับโบกมือและไม่อนุญาตให้ใครเลยที่จะเข้ามาแตะตัวเขา เพราะเขารู้ดีว่าหากมีใครมาแตะตัวเขา นั่นจะทำให้เขาต้องออกจากการแข่งขันทันที ระยะทาง 400 เมตรสุดท้ายก่อนถึงเส้นชัยนั้น Gaby ต้องใช้
ความพยายามอย่างสูงที่สุดที่จะประคองตัวให้สามารถวิ่งต่อไป จนในที่สุดเขาก็สามารถเข้าเส้นชัยได้ก่อนที่ตัวเองจะหมดสติลง ท่ามกลางเสียงดังกึกก้องทั้งสนามที่มาจากผู้ชมทุกคนที่พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับ Gaby ระยะทาง 400 เมตรนั้น Gaby ต้องใช้เวลาวิ่งไปถึง 5.44 นาทีเลยทีเดียว ซึ่งถือว่าเป็นเวลาที่ใช้ไปมากกว่าปกติสำหรับการวิ่ง 400 เมตรอยู่หลายเท่าตัว แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญ เพราะหัวใจของการวิ่งมาราธอนไม่ใช่การวิ่งให้เร็วที่สุด แต่เป็นการวิ่งให้เข้าเส้นชัยต่างหาก
เช่นเดียวกับชีวิตของเราทุกคน ทุกวันนี้เราอยู่ในยุคแห่งการแข่งขัน ทุกอย่างในชีิวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบ มองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องราวของคนที่ประสบความสำเร็จที่อายุน้อยลงไปเรื่อยๆ จนบางครั้งเรื่องราวเหล่านั้นก็กลายมาเป็นแรงกดดันให้กับชีวิตของเราโดยไม่รู้ตัว แทนที่เรื่องราวความสำเร็จของคนอื่นจะเป็นแรงบันดาลใจให้เราลุกขึ้นมาพัฒนาตัวเองจนสามารถประสบความสำเร็จในแต่ละวิชาชีพได้ กลับกลายเป็นว่าเราให้ความสำคัญกับความเร็วของการเข้าสู่เส้นชัยมากกว่าการได้เข้าเส้นชัยด้วยซ้ำ ทั้งที่ในความเป็นจริง ชีวิตของเราทุกคนไม่ใช่การวิ่ง 400 เมตรแต่เป็นการวิ่งมาราธอนต่างหาก
จะเข้าเส้นชัยช้าหรือเร็วกว่าคนอื่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะการเข้าเส้นชัยช้ากว่าก็ยังดีกว่าการที่เราพยายามวิ่งอย่างสุดแรงตลอดเวลาจนสุดท้ายแล้วเรากลับหมดแรงไปเสียก่อนและไม่ได้เข้าเส้นชัยเลยอย่าลืมว่าเราไม่ได้กำลังวิ่งแข่งกับใคร เราแค่กำลังวิ่งแข่งกับความอ่อนแอภายในใจของตัวเราเอง ความอ่อนแอที่คอยมาบอกเราว่าให้เราหยุดให้เราล้มเลิก นอกจากนี้เรื่องราวของ Gaby ยังมาย้ำเตือนพวกเราทุกคนอีกว่า ในการวิ่งบนลู่แห่งชีวิตของเรา อาจมีบางครั้งที่เราทำผิดพลาดร้ายแรงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่มากเพียงพอที่จะทำให้เรายอมแพ้และล้มเลิกจากเป้าหมายที่เราตั้งใจไว้
สิ่งที่เราต้องทำก็แค่ยอมรับความผิดพลาดนั้นแล้วพยายามวิ่งต่อไป เพราะตราบใดที่เราไม่หยุด เราก็จะถึงเส้นชัยได้ในสักวัน
