อ่านได้ทุกคน · ไม่ต้องล็อกอิน
5 หลุมพรางที่ทำให้ผู้นำจำนวนมากล้มเหลว

มีผู้นำตัวจริงจำนวนมากที่เริ่มต้นได้ดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับไม่สามารถรักษาความเป็นผู้นำตัวจริงของตัวเองไว้ได้ พวกเขาเผลอตกลงไปในหลุมพรางเหล่านี้จนทำให้ผู้ตามสูญเสียความมั่นใจในตัวเขาไป
5 หลุมพรางที่ทำให้ผู้นำจำนวนมากล้มเหลวมีดังนี้
1 STATUS over RESULT ให้สถานภาพสำคัญกว่าผลลัพธ์ ผู้นำที่เคยมุ่งมั่นทุ่มเทเพื่อสร้างผลงานจนเป็นที่ยอมรับบางคน เมื่อได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น แทนที่จะมุ่งมั่นสร้างผลงานต่อไปอย่างต่อเนื่อง แต่กลับกลายเป็นมัวแต่ห่วงเรื่องตำแหน่งของตัวเอง จากเดิมที่เคยกล้าคิด กล้าทำ กล้าเสี่ยง กล้ายืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้องแม้ว่าสิ่งนั้นอาจจะขัดใจผู้มีอำนาจเหนือกว่า กลับกลายเป็นไม่กล้าคิดอะไรที่แปลกแตกต่าง ไม่กล้าขัดใจผู้ใหญ่ เพราะกลัวต้องสูญเสียตำแหน่งนั้นไป สุดท้ายเขาอาจรักษาตำแหน่งของตัวเองเอาไว้ได้ แต่สิ่งที่เขาต้องสูญเสียไปนั่นก็คือ ผลงานที่โดดเด่นแบบที่เคยสร้างมา
เขาจึงไม่สามารถเติบโตไปมากกว่าเดิม และในบางครั้งก็ยังต้องสูญเสียความมั่นใจจากทีมงานที่เคยร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันไปด้วย
2 POPULARITY over ACCOUNTABILITY ให้ความชื่นชอบสำคัญกว่าความรับผิดชอบ ผู้นำที่เคยมีจุดยืนที่ชัดเจน เข้มงวดกับกำหนดการ กระบวนการ หรือกฎระเบียบ ไม่เคยมีปัญหากับการส่งมอบผลงานตามที่ได้รับมอบหมาย เมื่อได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น กลับกลายเป็นเริ่มห่วงหน้าตา เริ่มกลัวว่าตัวเองจะไม่เป็นที่รักของลูกน้องและไม่ได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมงาน จึงเริ่มเข้มงวดน้อยลง ประนีประนอมมากขึ้นหลับตาข้างนึง ปล่อยผ่านเรื่องผิดพลาดบางอย่าง หรือยอมลดมาตรฐานการทำงานลงเพียงเพราะไม่ต้องให้คนอื่นมองตัวเองไม่ดี กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็กลายเป็นคนที่ถูกมองว่าขาดความรับผิดชอบ ไว้ใจไม่ได้ แล้วก็ไม่มีใครยอมรับในที่สุด
3 CERTAINTY over CLARITY ให้ความแน่นอนสำคัญกว่าความชัดเจน ผู้นำที่เคยมีทิศทางชัดเจน ตัดสินใจเด็ดขาด ทำให้ทีมรู้ทิศทางและเป้าหมายที่จะต้องมุ่งไป แม้อาจจะมีผิดพลาดบ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองลดน้อยลง เมื่อได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น กลับเริ่มกังวลเรื่องความผิดพลาด กลัวว่าจะต้องเสียหน้าถ้าหากตัดสินใจอะไรไปแล้วพบว่ามันล้มเหลว เลยเริ่มต้องการอะไรที่แน่นอนมากขึ้น เริ่มให้ทิศทางและสั่งการแบบคลุมเครือ เผื่อเหลือเผื่อขาด เผื่อพลาดจะได้กลับลำทัน ความเสี่ยงกลายเป็นของแสลงที่แม้จะเห็นเพียงเล็กน้อยก็ไม่สามารถยอมรับได้ พอเป็นแบบนี้บ่อยๆ
เข้า ผู้ตามก็จะเริ่มเลียนแบบ ไม่มีใครกล้าคิดกล้าเสนออะไรที่แปลกใหม่เพราะไม่รู้จะคิดและทำไปทำไมให้เปลืองตัว เข้าทำนองทำดีเสมอตัว ทำชั่วโดนด่า อยู่เฉยๆ ดีกว่าจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน
4 HARMONY over CONFLICT ให้ความราบรื่นสำคัญกว่าความขัดแย้ง ผู้นำบางคนเคยแต่นำทีมเล็กๆ ที่รู้จักรู้ใจกันดี แม้จะมีความคิดเห็นแตกต่างจนมีการถกเถียงกันบ้าง แต่ก็ไม่ทำให้ความสัมพันธ์ภายในทีมมีปัญหา เมื่อได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น ต้องดูแลทีมที่ใหญ่ขึ้น ก็ยังปรารถนาความราบรื่นในการทำงานเหมือนเดิม ไม่ต้องการเห็นใครทะเลาะเบาะแว้งขัดแย้งกันเลย ซึ่งแม้ว่าจะทำได้สำเร็จ แต่สิ่งที่จะขาดหายไปจากทีมประเภทนี้ก็คือ ความก้าวหน้าและการพัฒนา เพราะเมื่อทุกคนในทีมเอาแต่เกรงใจกันก็จะไม่มีใครกล้าคิดกล้าทำอะไรที่แปลกและแตกต่าง ทุกคนจะเริ่มปฏิเสธการเปลี่ยนแปลง
เพราะเห็นว่าการทำแบบเดิมๆ ทำให้ทุกคนอยู่กันได้อย่างสงบสุขดีอยู่แล้วหากเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งใหม่ จะมั่นใจได้อย่างไรว่าทุกคนจะคิดเหมือนกันทำเหมือนกันสุดท้ายการเปลี่ยนแปลงก็จะนำซึ่งความขัดแย้งที่ไม่มีใครในทีมต้องการ
5 INVULNERABILITY over TRUST ให้การทำลายไม่ได้สำคัญกว่าความศรัทธาจากเดิมที่เคยเป็นผู้นำที่มีวุฒิภาวะ มีวิจารณญาณ เปิดใจรับฟังความคิดเห็นจากรอบด้าน ตัดสินใจอย่างรอบคอบและเฉียบคม จนสามารถสร้างความสำเร็จได้อย่างมากมาย ทำให้ลูกน้องทุกคนเกิดความเชื่อมั่นศรัทธาและพร้อมเดินตามเขาไปอย่างไม่มีเงื่อนไขไม่ว่าเขาจะนำไปที่แห่งใดก็ตาม แต่เมื่อได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น ประสบความสำเร็จมากขึ้น มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่ยอมรับมากขึ้น แทนที่จะมุ่งมั่นพัฒนาตัวเองและทีมงานต่อไป กลับปล่อยให้ความเย่อหยิ่งเข้ามาครอบงำ คิดว่าตัวเองสำเร็จแล้ว ดีที่สุดแล้ว
ไม่มีใครสามารถทำได้ดีไปกว่าตัวเองอีกแล้ว ตัวเองจึงไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องพัฒนาอะไรอีกแล้ว เริ่มไม่ต้องการรับฟังความคิดเห็นของใคร ไม่เปิดใจรับฟังคำแนะนำตักเตือนทุกอย่าง ในช่วงแรกที่ความหยิ่งเข้ามาครอบงำ ทุกอย่างก็ยังสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น แต่เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง โลกเริ่มเปลี่ยนไป สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป ลูกค้าเปลี่ยนไป คู่แข่งก็เปลี่ยนไป ความรู้ความสามารถและประสบการณ์ที่เคยมีอยู่จึงเริ่มไม่เพียงพอ เขาเริ่มมีความผิดพลาดมากขึ้น ซึ่งก็แน่นอนว่าจะมีคนที่รักและหวังดีเข้ามาแนะนำตักเตือน แต่แทนที่เขาจะเปิดใจรับฟัง
เขากลับปิดประตูใส่หรือขับไล่คนที่หวังดีเหล่านั้นออกไปให้ห่างตัว แล้วปล่อยให้ตัวเองถูกแวดล้อมด้วยคนที่คอยประจบประแจง พร่ำบอกว่าตัวเขาทำได้ดีไม่มีอะไรผิดพลาด เขากลายเป็นผู้นำที่ไม่มีใครสามารถแตะต้องได้ เป็นผู้นำที่ไม่มีวันทำอะไรผิด หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเป็นผู้นำที่ทำผิดแต่ไม่เคยยอมรับผิด ซึ่งก็อาจจะไม่แปลกที่เขาไม่ยอมรับ เพราะเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาได้ทำอะไรผิดพลาดไปแล้วบ้าง เมื่อผู้นำเป็นแบบนี้ ความเชื่อมั่นศรัทธาที่ผู้ตามเคยมีให้ ก็จะค่อยๆ สูญสลายไปจนไม่อาจกู้คืนกลับมาได้อีกเลยและทั้งหมดนี้คือ
หลุมพรางสำหรับผู้นำที่อยู่คู่ประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติมานานแสนนาน แต่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีคนผิดพลาดตกลงไปในหลุมพรางเหล่านี้ และยังไม่สามารถปีนกลับขึ้นมาได้ จนทำให้เราต้องสูญเสียผู้นำที่เคยเป็นตัวจริงไปมากมาย ก็ได้แต่หวังว่าเรื่องราวที่ทุกคนได้เรียนรู้ในวันนี้ จะคอยย้ำเตือนเรา ไม่ให้เราผิดพลาดตกลงไปในหลุมพรางเหล่านี้เหมือนผู้นำในอดีต หรือหากรู้ตัวว่าเราเผลอตกลงไปในหลุมพรางไหนแล้ว ก็ให้รีบปีนกลับขึ้นมาใหม่ อย่าปล่อยตัวเองแช่อยู่ในนั้นนาน เพราะถึงจุดหนึ่งมันจะสายเกินไป แล้วเราก็จะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกเลย
